«Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε»@ Studio Κυψέλης

«Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε»@ Studio Κυψέλης

SHARE
Hotel Olympic horiz 1516

«Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε» του Pirandello από τους Θεατρίνων Θεατές σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού με την Καίτη Ιμπροχώρη.

 Ο βραβευμένος με Νόμπελ Luigi Pirandello , είναι από τους σπουδαιότερους σύγχρονους δραματουργούς , όχι μόνο γιατί κατάφερε ν΄ αφήσει το προσωπικό δημιουργικό του στίγμα αλλά κυρίως γιατί αποτύπωσε στα περισσότερα έργα του μια μεγάλη αλήθεια. Την ρευστότητα που υπάρχει, μεταξύ του είναι και του φαίνεσθαι.  Το παιχνίδι της Μάσκας, στην ανθρώπινη συμπεριφορά που καθορίζει τόσο τις ανθρώπινες σχέσεις. Πρωτοπόρος, εισηγητής ενός θεάτρου που αγγίζει τα όρια του Παραλόγου και ίσως το ξεπερνά, άφησε παρακαταθήκη έργα που θα παίζονται. Από τα πιο ενδιαφέροντα του, το «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε». Γραμμένο στη δεκαετία του ΄30, είναι το πιο πολυπαιγμένο παγκόσμια και δικαίως γιατί προσφέρεται για διαφορετικές προσεγγίσεις. 

    Στην Ελλάδα , γνωστό και δημοφιλές όχι από τη συχνότητα παρουσίασης, αλλά από τις ίδιες τις παραστάσεις που έγιναν  στη χώρα μας. Γνωστότερες του Μυράτ το ΄65, του  Μηνά Κωνσταντόπουλου το  ΄90 , του Ευαγγελάτου το ΄95 και πρόσφατα του Μουστάκη.

         Τίτλος – μύθος και ας εξετάσουμε τους λόγους. Κατ΄αρχήν έχει εξαιρετική δόμηση, παρουσιάζει  δυο παράλληλες ιστορίες , ενός θιάσου που ετοιμάζει μια  αυτοσχέδια παράσταση βασισμένη στο διήγημα του Pirandello «Αντίο Λεονόρα»  και της οικογένειας που παρουσιάζει το διήγημα. Και οι δύο ιστορίες ολοκληρώνονται και καταλήγουν με μαθηματική ακρίβεια.

           Αν δεν κάνω λάθος είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνει το πλήρες κείμενο στην Ελλάδα, σε μια εξαίρετη μετάφραση από τη Ροζίτα Σώκου, χωρίς περιττές φιοριτούρες αλλά με κύριες αναφορές σε διαχρονικά προβλήματα , τέλειο χαλί για να στρωθεί μια καλή παράσταση.

 Κι εδώ έρχονται τα μαγικά χέρια του σκηνοθέτη. Ο Γιώργος Λιβανός με την ομάδα Θεατρίνων Θεατές τα τελευταία δέκα χρόνια μας εκπλήσσει τόσο με την σωστή επιλογή έργων ρεπερτορίου, όσο και με τις άρτιες παραστάσεις του, έχοντας αφήσει ήδη παρακαταθήκη, παραστάσεις σημαντικές. Αυτή τη φορά υπηρετεί θαυμάσια ένα δύσκολο κείμενο , το φέρνει ( σωστά ) στις μέρες μας, το εκσυγχρονίζει και κουρδίζει μια παράσταση που σε παρασύρει και την παρακολουθείς με μια ανάσα. Μέσα από την εντυπωσιακή αποτύπωση εικόνων ( υπερθέαμα το χαρακτήρισαν οι θεατές πίσω μου , το βράδυ που το παρακολούθησα) γεννιέται μια άκρως διαφωτιστική ιστορία , που μέσω ενός θιάσου που αυτοσχεδιάζει , οι θεατές μαθαίνουν μυστικά για τον τρόπο τέλεσης μιας παράστασης  αλλά και τον τόπο της, που είναι ενός κόσμος μαγικός αλλά ταυτόχρονα τόσο σκληρά ρεαλιστικός. Αυτόν του θεάτρου.

    Τον κόσμο του θεάτρου που κουβαλάει πόνο, έρευνα, μόχθο για να φτάσει να τελέσει αυτή τη δεδομένα μοναδική παράσταση  που οι θεατές παρακολουθούν κάθε βράδυ. Και  σαν φόντο, υπάρχει μια ιστορία για μια προκλητικά ελεύθερη οικογένεια το ΄30 στην Σικελία. Λεπτό προς λεπτό το ενδιαφέρον μετατοπίζεται , ο μεγεθυντικός φακός αλλάζει θέση εστίασης και εν τέλει παρακολουθούμε την ολοκλήρωση του Αστικού Δράματος που ο ίδιος ο Pirandello έκανε διήγημα το ΄27. Και τα πράγματα μπαίνουν σε τάξη μαγικά . Ο Pirandell- ικός κόσμος ζωντανεύει εφιαλτικά , ολοκληρωτικά για να δώσει το στίγμα του «Έτσι είναι αν  έτσι νομίζετε».

      Έτσι η δράση του θιάσου μοιάζει να ΄ναι σημερινή και της Πιραντελικής ιστορίας  το ’30 στη Σικελία. Δυό κόσμοι. Οι ηθοποιοί καλούνται να παίξουν τους εαυτούς τους και τους ρόλους ταυτόχρονα. Κι ο θεατής δε μπερδεύεται , αντιθέτως απολαμβάνει!

      Το βασικό χαρακτηριστικό της παράστασης πέρα από τον εκσυγχρονισμό του κειμένου, είναι οι σαφείς Πιραντελικές πινελιές σε όλη τη διάρκεια του έργου. Με αποκορύφωμα την Τραγουδίστρια που «δραπετεύει από την ιστορία για να διεκδικήσει  περισσότερο χώρο στο Δράμα»  αλλά και την κατάληξη της ερωτικής ιστορίας Βέρι – Μομίνας. Δύο αυτούσια μονόπρακτα τόσο σοφά γραμμένα και τόσο δεξιοτεχνικά δοσμένα! Και φυσικά η σαφήνεια στους χαρακτήρες τις καταβολές και τις πράξεις των ηρώων.

    Στην παράσταση του Λιβανού σοφά επικρατεί το χρώμα κι ο ρυθμός  σε κόντρα με τη μονοτονία της καθημερινότητας και είναι βασική η συμβολή της σκηνογράφου Γιοβάννας Πρασσίνου. Ευφυής η ιδέα της θεατρικής μπούκας που «εγκλωβίζει» ενίοτε τη δράση ενώ τα κοστούμια κουβαλάνε άρωμα εποχής και πλούτου.  Στην εικόνα οι προβολές του Γιάννη Σολδάτου γι΄ άλλη μια φορά ολοκληρώνουν οπτικά το όραμα του σκηνοθέτη Λιβανού, που βγαίνει νικητής στην αναμέτρηση με έργο με ένδοξο παρελθόν.

     Εξίσου μεγάλος νικητής ο Σάκης Τσιλίκης, μουσικός και συνθέτης έμπειρος, με ανοίγματα σε όλα τα είδη μουσικής και άρτιες συνθέσεις. Εδώ καταφέρνει να φτιάξει τραγούδια εφάμιλλα των ιστορικών Χατζιδακικών. Με αρωγό τους πάντα ποιητικούς στίχους του Λιβανού, γράφει τραγούδια που θα περάσουν στην ιστορία του θεάτρου. Ας μου επιτραπεί να ξεχωρίσω το Τραγούδι της Τραγουδίστριας , που ερμηνεύεται μοναδικά από την Καίτη Ιμπροχώρη. Απλά συγκλονιστικό!

      Οι χορογραφίες του Σίμωνα Πάτροκλου άρτια δεμένες στο musical ύφος της παράστασης, σεβόμενες τα τετραγωνικά του χώρου, ενώ οι φωτισμοί του ίδιου του σκηνοθέτη όπως πάντα αριστοτεχνικοί.

       Και ερχόμαστε στους ηθοποιούς. Ο Λιβανός έχει την τύχη να έχει σταθερή ομάδα. Που την έχει εκπαιδεύσει πέρα από τους κοινούς υποκριτικούς κώδικες, στο τραγούδι και το χορό. Σπάνια στο θέατρο ακούμε τριφωνίες και οι ηθοποιοί συμβαίνει να είναι όλοι καλλίφωνοι. Αυτό συμβαίνει στο «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε», και η ομάδα του θεωρώ ότι είναι από τις πιο πλήρεις  και πετυχημένες διανομές του Γιώργου. Σαν μέρος ενός κύκλου που περιοδεύει όλοι οι ηθοποιοί έχουν μερίδιο στην επιτυχία και γίνονται για λίγο πρωταγωνιστές, ικανοί να ξεχωρίσουν. Θα ΄θελα να μιλήσω για ομάδα και απόλυτα ομοιογενές σύνολο, αλλά κρίνω πρέπον ν΄ αναφέρω τον καθένα ξεχωριστά.

Η  Καίτη Ιμπροχώρη ερμηνεύει τον εμβληματικό ρόλο της Τραγουδίστριας, με λυρισμό, ευαισθησία και μυστήριο. Είναι γοητευτική κι έχει τη στόφα της Σπουδαίας Θεατρίνας. Όταν βρίσκεται στη σκηνή δε μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Σε σαγηνεύει. Χαιρόμαστε που χάριν στους Θεατρίνων Θεατές την απολαμβάνουμε τα τελευταία χρόνια.

    Ο δύσκολος ρόλος του σκηνοθέτη, ερμηνεύεται με μαεστρία από τον Νίκο Γιάννακα , που καταφέρνει ν΄ αποδώσει το σπινθηροβόλο πνεύμα του δημιουργού, που άθελα του γίνεται καταπιεστής για να ολοκληρώσει το όραμα του. Τί δύσκολοι μονόλογοι και τι δεξιοτεχνικά ερμηνευμένοι. Εξαιρετική επιλογή.

      Ο Γιάννης Τσιώμου είναι από τους γερούς άσσους της ομάδας του Λιβανού. Ρολίστας σημαντικός, κάθε φορά μας εκπλήσσει ευχάριστα. Από τη Νόρα της ομάδας, ως σήμερα. Ο Βέρι του είναι έντονος, δυναμικός , απαιτητικός, βίαιος. Είναι ο ήρωας του Pirandello , που ζωντάνεψε για να μας συνεπάρει. Αν  και είναι ακόμα νωρίς τη θεωρώ από τις πληρέστερες και πολυεπίπεδες ερμηνείες της χρονιάς.

Στα απαιτούμενα επίπεδα ερμηνείας οι  πάντα πολύ καλές Λίλη Τέγου και Ζωρζέτ Μιρόν, δροσερές και χαριτωμένες δημιουργούν δύο όμορφους αντίποδες στις αδερφές Λα Κρότσε. Βαριά και σοβαρή η μία , πεταχτούλα και τσαχπίνα η άλλη, μας εκπλήσσουν ευχάριστα και στο μουσικόχορευτικό μέρος της παράστασης.

   Η Σοφία Μπεράτη ,τρυφερή και στοϊκή όπως απαιτεί ο ακραίος συναισθηματικά, ρόλος της Μομίνα.

 Στις νέες παρουσίες στην ομάδα, ο  Μάνος Χατζηγεωργίου , πλάθει ένα υπομονετικό όσο και θλιμμένο Πατέρα, και είναι αρκούντως συγκινητικός στο βασικό του μονόλογο και η ΄Ολγα Πρωτονοταρίου, σουμπρέτα χειμαρώδης καταιγιστική, καλίφωνη με νεύρο ξεχωριστό. Ταιριαστό ζευγάρι.

Ο γοητευτικός , καλλίφωνος και σπινθηροβόλος με χιούμορ Νάρντι του Άγγελου Δεληκάρη κι ο μπρουτάλ Αξιωματικός του Χρήστου Μαραθιά, συμπληρώνουν ιδανικά την τη διανομή ενώ ιδαίτερη μνεία οφείλει να γίνει στον Αντρέα Ζαχαριάδη, που γλυστράει με τρόπο θαυμαστό από τον Κύπριο Θεατή στο σκληρό Σαρέλι του και  από τον γραφικό κο Κομπινί, ως τον Παγωτατζή!

Μια παράσταση , που πρωτίστως θα σας διασκεδάσει και δευτερευόντως θα σας προβληματίσει για τον κόσμο του θεάτρου, και τις ιστορίες που μπορεί να κρύβει. Ενώ θα φύγετε έχοντας στα αυτιά σας κάποια από τις μελωδίες του Τσιλίκη, που ντύνουν μια από τις σημαντικότερες παραστάσεις της χρονιάς, που σοφά σχεδίασε ο Γιώργος Λιβανός. Και που ευτυχώς θα γράψει τη δική της ιστορία.

Στο Studio Κυψέλης κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Για το GayHellas.gr – Νίκος Καλαμακίδης