Μια «Αντιγόνη» της ελληνικής showbiz

Μια «Αντιγόνη» της ελληνικής showbiz

SHARE
Hotel Olympic horiz 1516

Γιώργος Νάστος: «Με όρους ποπ κουλτούρας, η Μαρινέλλα έχει επίσης υπάρξει (και είναι ακόμη) ένα από τα μεγαλύτερα gay icons αυτού του τόπου. Ήταν πάντοτε άνετη με τα ζητήματα της σεξουαλικότητας;»

Μαρινέλλα: «Πάντα ήμουν άνετη. Τι θα πει αυτό το πράγμα; Ο καθένας κάνει την επιλογή του. Εγώ ήμουν πάντα προχωρημένο άτομο. Οι φίλοι μου, οι πιο πολλοί, είναι γκέι. Τα γκέι αγόρια και κορίτσια με αγαπάνε πολύ. Και δεν τα λέω αυτά για να κάνω την καλή – δεν ήμουν ποτέ δήθεν. Ανέκαθεν ήμουν μπροστά από την εποχή μου. Τα ρούχα που διάλεγα στις εμφανίσεις, για παράδειγμα, ήταν πρωτοποριακά. Επέβαλα το παντελόνι στη σκηνή, στην πίστα. Το στυλ που λέμε ανδρόγυνο το είχα λανσάρει πρώτη εγώ. Ένα θηλυκό που έβγαινε στη σκηνή με κουστούμι και κοντά μαλλιά».

http://www.tovima.gr/vimagazino/interviews/article/?aid=852232

Συνήθως σχολιάζουμε τις ομοφοβικές δηλώσεις δημόσιων προσώπων. Υπάρχουν, όμως, κι εκείνα τα πρόσωπα που έκαναν τον αγώνα τους κατά της ομοφοβίας, και εν γένει κατά της σεμνοτυφίας, με την ίδια τους τη ζωή. Δεκαετίες πριν. Δεκαετίες ολόκληρες. Μέχρι σήμερα. Πολλαπλασιάζοντας ασυναίσθητα την αξία του αγώνα τους…

Η Μαρινέλλα είναι μια τέτοια περίπτωση. Έγινε μια Πασιονάρια της Ελλάδος. Χωρίς να το σχεδιάσει. Χωρίς ποτέ να εμπλακεί στο πολιτικό δίπολο που δίχασε την Ελλάδα μετεμφυλιακά: Δεξιά ή Αριστερά. Πήγε κόντρα στο ρεύμα που ήθελε να επιβάλει το σύστημα και ακολούθησε το ρεύμα που κυκλοφορούσε στις φλέβες της. Τόσο στο παλκοσένικο όσο και στη βιοτή της…

Σαν άλλη «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, αποφάσισε να γίνει μια ανύπαντρη μητέρα, ουσιαστικά η πρώτη της ελληνικής showbiz, όταν κάθε άλλη στη θέση της θα υπέκυπτε στον άγραφο κανόνα της άμβλωσης. Έχοντας αντιληφθεί την ουσία της ηθικής, πολύ πριν από τους περισσότερους – που είχαν κολλήσει στο γράμμα του νόμου. Η επιλογή της αφαίρεσης μια ζωής που εκκολαπτόταν στα σπλάχνα της ήταν αντίθετη με τη λαϊκή της ψυχή. Προτίμησε, έτσι, να θυσιάσει τη δημόσια εικόνα της, για να ακολουθήσει τη φωνή της συνείδησής της.

Αν ήταν συγκαιρινή του Όσκαρ Ουάιλντ, θα αποτελούσε κεντρική ηρωίδα ενός θεατρικού έργου του μεγάλου ιρλανδού θεατρικού συγγραφέα, στην προσπάθεια του τελευταίου να σαρκάσει τη σοβαροφάνεια και τα συντηρητικά ήθη της εποχής της.

Η κατά κόσμον «Κίτσα» δεν ήταν επαναστάτρια μόνο ως μητέρα, αλλά και ως καλλιτέχνις. Ήταν πρωτοπόρος σε τόσο πολλά, που είναι δύσκολο ακόμα και να συνοψιστούν. Αν και φαινομενικά άσχετα με τον αγώνα κατά της ομοφοβίας, επί της ουσίας αλληλοσυμπληρώμενα. Καθώς πήγαιναν κόντρα στα εσφαλμένα ειωθότα, που διατηρούσε ανέπαφα η συντήρηση και τίποτα άλλο…

– Ήταν η πρώτη τραγουδίστρια που σηκώθηκε από την καρέκλα.

– Η πρώτη που εμφανίστηκε σαν άντρας. Με κοντά μαλλιά και μακριά παντελόνια.

– Η πρώτη που υπερασπίστηκε την ποπ μουσική, τα χαρούμενα τραγούδια με ανάλαφρο έως αφελή στίχο, παρά την αστική της παιδεία και το μέγεθος του ταλέντου της.

– Η πρώτη που αρνήθηκε τόσο επίμονα τη δημοσιότητα. Μιλάει σπανίως στα ΜΜΕ, προστατεύοντας τον μύθο της Μαρινέλλας από το να γίνει “μαϊντανός”. (Έτσι που κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να τη σατιρίσει με το σλόγκαν: «Και δεν θα συμμετέχει η… Μαρινέλλα!»)

– Η πρώτη που φιλοξενήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής και στο Ηρώδειο με τα πόδια της σημαδεμένα (κατά δική της ομολογία) από τα πιάτα που έσπαγαν στα νυχτερινά κέντρα που τραγουδούσε στα νιάτα της.

– Η πρώτη που προηγούμενα είχε επιβάλλει στα ίδια κέντρα (τα χαρακτηρισθέντα από τους σνομπ κήνσορες ως «σκυλάδικα») την αργία της Κυριακής, με παράλληλη απαίτηση για πληρωμή των μουσικών γι’ αυτήν.

Και που τώρα ετοιμάζεται να γίνει η πρώτη που θα μοιραστεί την ίδια σκηνή με τον μίμο της (τον ταλαντούχο Τάκη Ζαχαράτο), την παραμονή του 2017, στον ιστορικό χώρο του Θεάτρου Παλλάς. Απόδειξη του πηγαίου αυτοσαρκασμού της και του θάρρους της να σταθεί δημόσια απέναντι στον “καθρέφτη” της…

Η αειθαλής ερμηνεύτρια φαίνεται πως λατρεύτηκε από τους ομοφυλόφιλους για την ποικιλία των χρωμάτων της. Σε μια μοιραία σύμπτωση με τη σημαία για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους. Χρώματα κάθε απόχρωσης στη φωνή, το ρεπερτόριο και της επιλογές της. Σε πλήρη αντίθεση με το ομοιόμορφα ασπρόμαυρο των ομόλογών της στο έντεχνο.

Μια γυναίκα-φαινόμενο. Όχι μόνο για τη διάρκειά της στον χρόνο. Αλλά και για την εμπνευσμένη “παραβατικότητά” της. Στη Ζωή και την Τέχνη.